بی خود نبود که این روزها کم تر نوشتم ...
گمانم کلمات ذهنم در هیئت عزای تو جا مانده بودند
یا حسین ع

هر چه سعی کرد بین روضه
خبری از اشک نبود ...
راستی!
پرحرفی های لهو و بیهوده
قبل روضه
برای چه بود...؟!

آقای من ...
پاییز است
درست!
اما
محرم ، بهار نوکری من است ...

خدایا ...
ظهر عاشورا حتی از سنگ هم خون جاری شد ...
چه بلایی سر چشم هایم آمده این روز ها ...

گناه ، گاهی رزق نوشتن و از آدم می گیره ...
دیگه
چه برسه به زندگی کردن...!

بیچاره دیوار مهربانی
اینم کم کم داره متوجه میشه
توجه ما آدم ها
فقط چند روزی بیشتر نیست!

سلام بر هشتمین سلطان
که هیچ گاه خورشید پادشاهی اش طلوع نمی کند ...
آفتاب مهر آستان شما بر بام کشورم مستدام باد

شهدا
همه جان و مال و زندگیشون
رو
تو راه خدا دادن ...
ما امروز درگیر ریال و نجوم و حقوقیم!

در طول هفته روزشماری می کنم
برای رسیدن به روز شما ...
روزم غروب می شود
و
من
باز هم
بدون شما ...
بیا ... مولای من

نوشتم :
امشب برای من یک جمله بنویسید ...
آمد
خواند
لبخندی زد و... رفت!

از عجایب
دوست داشتن های زمینی
میتونه این باشه که :
"همان کسی آرامت می کند که دلت را بدرد آورده ..."

روز خوبی بود
همین که
تو از من دلگیر شدی
شب شد!

شاید علت قبولی توبه اش این بود
که خدا تنها کسی بود
که او را درک می کرد...

بعضی فصل ها خاص هستند ...
مثلا پاییز ...
سالگرد آشنایی من
با برگ درختی
که
فقط مدتی کوتاه
کنارم ماند ...